In mijn donkere tuin van krankzinnigheid,
wieg ik het verdriet in slaap

het gekrijs slaat me rond de oren
het hoofd hangt neer

en tranen strelen
de verschroeide passie.

geef me je zegen voor ik ga
dansend door de gangen van helder licht
en alle doven horen,
het geen wat de blinde niet ziet.

Begraaf mijn hart waar je dromen liggen geborgen,
in wolkenkussens van schroeiende leegte

Ik ben zo dicht bij het vuur,
Lucifer streelt mijn haren.

En mijn hand woelt door de herinneringen,
zachte en scherpen.
Ik streel ze, voel ze,
emotiescheuten door mijn gehele lijf.
ik trek mijn hand terug

het bloedt.

hij denkt dat hij aan het dansen is
maar slaat met armen en benen
opgeslokt, in de ijle mond van zijn val

zijn pupillen zijn tot leugenaars gekrompen
in een hoekje van het draaiend hoofd
het minste geluid golft zeeën van muziek
een fata morgana in een woestijn van geschreeuw

zijn hersenen zijn suf, ze slapen
met de scherpe, realistische tanden
in het bad van dit sap verdronken

ik zie de diepte grijnzend lonken
ze veegt met een forse windstoot
de laatste restjes 'mens' vantussen
haar bebloede tanden, het kraakt

Ik val neer aan je voeten,
huilend en schreeuwend smeek ik je
laat me leven!
leer me leven.

Ik grijp je vast,
je mag me niet begraven

niet nu, nu nog niet.
Je vermoordt me met je stilte
met je neutrale woorden
bevries je me

half dood
net niet dood,
lang niet levend

Je weet dat ik op je zal blijven wachten,
tot je het kan,
tot je het weet.
tot je niet meer bang bent.

Je weet dat ik op je zal blijven wachten,
tot het einde als het moet.
Kan ik wachten tot je ziet, tot je voelt.
alles dan, zonder de verwarring.

De warmte, de electriciteit die ontstaat,
als je me tegen je aandrukt.
Dat ik je voel, ruik, proef door alle kleren en huidlagen door.
Het je niet meer overweldigd in angst,
maar thuis voelt en zuiver.
Dat je beseft dat het tijd is
Tijd om samen geschiedenis te schrijven,
Tijd om de mooiste toekomstbeelden te schetsen.
Tijd om te beginnen bouwen,
en het zwarte te  breken.
De stabiliteit die je wenkt,
die je tevens omblaast van de angst

Ik wacht op jou
tot je weet
wat je voelt
tot je jezelf vindt...

bij mij

Met een nostalgisch gevoel blader ik door mijn oude profielen, blogs, sites en dergelijke.
ja inderdaad ik was een kleine profiel-verslaafde.
Ik bekijk de oude bekende-favorieten op alle mogelijke soorten servers.
Verwijder profielen die al meer als een jaar inactief zijn en klik verder van de ene link op de ander, van de andere terug naar de eerste.

en toen was het de beurt vaan http://www.vampirefreaks.com
God wat was dat lang geleden.
Donkere achtergronden, ijskoud gekrijs uit mijn muziekboxen bloedstollende beelden. En het enige wat ik doe is lachen :-).
Op een of andere manier klonk het helemaal niet zo ijzig en afschrikwekkend.
Het was meer een of ander engelenlied, en ik rook even een kaneel-vanille geur. Geen "vochtige-aarde"

Ik las mijn ondertussen verwijdert profiel door en kijk verbaast.
Ik ben niet zo hard veranderd dan ik dacht.
Langs de buitenkant wel ja
maar vanbinnen zit nog steeds het verlangen naar het extravagante.

Ik snuffel mijn persoonlijke omschrijving door,
mijn "likes" en "dislikes" en het voelt alsof er een uitgestorven vlammetje terug wordt aangewakkerd. Alsof ik een verloren deeltje van mezelf terug vindt.

I STILL like:
- pvc
- corsets
- dreads
- tattoos
- piercings
- thunder
- black death metal music
- electro and industrial
- cigarettes
- alcohol
- drugs (and yeah it's bad en blabla, but if I want to fuck up my life, I want to do it good as hell!)
- sadistic
- death (yeahp my lovely obsession)
- poetry
- to laugh out other people
- blood
- being drunk

en met opengesperde ogen lees ik maar verder en verder.
Kijk ik een beetje terug naar mijn

 "och joenge t kan mij allemoal giene zak schiele wettet?! neukt u zelf als ge mij ni moet, hoogstwaarschijnlijk moetek aa oek nie! "- fase.

Hij was mooi.
zorgeloos.
Ik had niets te verliezen en ik ben nooit iemand geweest die wou "winnen".
Als ik het allemaal zowat terug lees enzo besef ik toch dat het zo eenvoudig zou zijn om mij helemaal te laten gaan en te doen wat ik wil. Geen rekening te houden met anderen en dergelijke.
Het lijkt wel of dat ik paar jaar geleden gebrainwashed ben!
Dat ineens alles "zo mooi volgens het boekje" moet.
Dat ik later het perfecte huishoudentje wil en dergelijke.
Paar jaar geleden zag ik me gewoon feestend van het ene feestje naar het ander waggelen in de toekomst. Slapen in een kraakpand en met een paar andere "losers" doen waar we  zin in hebben. zolang het maar niet met de stroom meevaren is.

Ik kijk en ik kijk naar andere profielen, naar meisjes die ik bewonderde. Waar ik comments gaf die gingen van:
" oh my, you're so fucking gorgeous hun"
tot 
 "I like your style sweetheart, you are adorable as hell"

enkele foto's van mijn "ideaalbeelden" van vroeger

"Begrijp jij waarom mensen hun eigen kunnen.. euh.. doden?" vroeg ik.

Haar gelaat vertrok een  beetje,
alsof ze lachte
(of dat er een vreselijke pijnscheut haar lichaam teisterde)

Ze nam een ferme trek van haar zopas ontstoken sigaret
-het leek wel ofdat dat een start-sein was voor een enorme woordenvloed-
Ze opende haar mond een beetje.
Maar buiten en paar sliertjes rook gerekend kwam er niets...

Ik besloot haar te helpen en vroeg haar hoe het komt dat ' zo'n mensen '
tot zo een drastische beslissing kunnen komen.

Nu lachte ze. Geen bulderlach ofzo.
Meer een glimlach... Met pretlichtjes in haar ogen.

"weet je..." zei ze, en ze aarzelde even.
"volgens mij zijn deze suicidale mensen gewoon een beetje kinds gebleven"
Haar lach werd groter.

Ik begreep er natuurlijk weer niets van maar voor ik om een verklaring kon vragen ging ze alweer verder met haar verhaal.

"Kinderen hebben veel fantasie" zei ze
"Ze kunnen echt alles geloven wat ze graag willen, waar ze van dromen en wat ze hopen. Denk maar aan de Kerstman ofzo.
Ze geloven dat die man iets goeds is.
Hij brengt hen het speelgoed dat ze zo graag willen. Waarom zouden ze er dan ook maar aan WILLEN twijfelen dat hij misschien niet bestaat?"

Ze zag dat ik het nog steeds niet helemaal begreep.
Ik krijg dan altijd van die "vreemde rimpels in mijn voorhoofd, alsof mijn huid veel te lang is" volgens haar.
Ze stond recht stak een nieuwe verkreukelde sigaret aan en begin iets luider te praten.

"Er zijn ook nog volwassene die zo denken hoor,
zij geloven dan in een of andere God ofzo.
Iemand of iets die veel sterker en machtiger mooier en beter is dan wie of wat dan ook."
"en zo... zo denken zelfdoders ook denk ik...
ze geloven niet in een God die hen beschermt,
geloven niet in de kerstman die hen al dat leuks brengt,
ze geloven in de dood.

Kijk, zelfdoders hoeven dus eigenlijk helemaal niet ongelukkig te zijn.
ze geloven gewoon dat het elders beter is.
(net zoals gelovigen ook van mensen houden, maar toch nog het meeste hun God aanbidden)

"Maar.." ontbrak ik haar
De gelovigen plegen toch geen zelfmoord om bij God in de hemel te komen?"

"NATUURLIJK NIET!" Tierde ze, (ik zag het bijna als een persoonlijke aanval. Soms is ze zo denigrerend)

"Gelovigen weten dat niet bij God kunnen geraken wanneer ze maar willen hoor. Want hun God heeft hen wetten en regels opgelegd.
Als je zelfmoord pleegt kom je NOOIT bij hem. Dat zou niet getuigen van enig respect van het door hem geschonken leven. Dus zit er niets anders op den te wachten tot je mag gaan."

Haar stem versnelde, alsof ze in een soort trance geraakte ratelde ze de woorden één voor één af (ik wist niet dat iemand zo lang zonder verse lucht kon trouwens).

"De dood." zei ze
"De dood heeft geen regels of wetten, Ja kan naar die perfecte wereld.
Iedereen kan het; wanneer je maar wilt, zonder dat je moet wachten op een of ander teken ofzo,

ze geloven, nee ze WETEN dat de dood geweldig is!
beter als het hier en nu!
En het is zo eenvoudig om daar te geraken.
En daarom lieve schat, daarom plegen mensen zelfmoord.
Hun fantasie wordt werkelijkheid,
ze willen niet ergens vandaan
maar ergens héén.."

Ze doofde haar sigaret tegen een muur
wenste me een droge goede nacht en verdween.
Ik riep haar nog na dat dat niet het antwoord was op mijn vraag maar ze was al (op)weg..

De volgende dag besefte ik, dat ik nooit een duidelijker antwoord zou krijgen.
Ik heb haar nooit meer gezien...

Geschreven op 22 augustus 2007

Een kleine voorstelling van mezelf.

Veel valt er zo niet meteen te zeggen over mij denk ik.
Maar toch voel ik me verplicht me een beetje voor te stellen.
Ik ben Tine, 18jaar en woon in Mechelen (België)
ik zit in mijn zesde middelbaar gezondheid en welzijnswetenschappen
en volgend jaar begin ik aan mijn verdere studies (waarschijnlijk ortho-pedagogie)
om uiteindelijk als beroep, "probleem" kinderen weer op het juiste spoor te krijgen.

Ik hou dus vanzelfsprekend van de mens in zijn persoon.(maar kan hem eveneens verafschuwen)
en ook dieren draag ik een warm hart toe.
Voor de rest hou ik mij bezig zoals elk meisje van mijn leeftijd (denk ik).
Uitgaan, me amuseren met vrienden, een feestje hier en daar.
De mooie dingen van het leven.

MAAR ik sta ook stil bij de andere (soms minder aangename aspecten) van het leven.
Ik schrijf het dan neer in een stukje poëzie, kort-verhaal maar ook mijn fantasie is hierin terug te vinden.
Voor zover ik mij kan herinneren schrijf ik de gevoelens van mij af.
Met momenten heb ik enorm veel inspiratie en vloeien de metaforen uit mijn hand. Soms lijkt het wel of de inspiratie zichzelf heeft bedolven onder de sleur des levens. Maar vroeg of laat moet het er toch eens allemaal uit.

Eveneens worstel ik een beetje met mezelf.
Wie ben ik?
Wat zijn mijn waarden en normen?
En wat wil ik bereiken?
Mijn frustraties over bepaalde onderwerpen zullen hier eveneens staan.

Hier laat ik het even bij denk ik...
Je zal me snel genoeg leren kennen aan de hand van mijn posts hier.

groetjes,